مرتبط با : معصومین , 

هوالمحبوب

عرفه روز معرفت، شناخت، بال بستن به بال عشق، نشستن بر خوان کرم و لطف معبود و پرگشودن در آستان حق تعالی برای رسیدن به عرش کبریایی است. در صحرایی که عرفاتش خوانده اند باید با صفای دل وضو ساخت و لب ها را به ترنم و عطر دعا معطر کرد، چشم ها را با زلالی بارش توبه شست و دل بی قرار و مضطرب از هیجان غرق شدن در دریای عشق الهی را با آب معرفت صیقل داد. زمزمه دعا و مناجات با حق، انسان را فارغ از امور دنیایی، لحظه به لحظه با معبود مانوس تر می کند و روح هر لحظه در حسرت و تشنه دریافت ذره ای از عنایت و لطف پروردگار بی تابی می کند. عرفه تنها در واژه ها و کلمه ها خلاصه نمی شود، عرفه را باید با تمام وجود درک کرد، اسماعیل نفس را قربانی کرد تا به قطره ای از دریای کمال و معرفت رسید. در این روز حجاج بیت الله الحرام با وقوف در صحرای عرفات با خدای خویش به مناجات می پردازند و دعای عرفه امام حسین(ع) را قرائت می کنند و مسلمانان نیز در هر گوشه ای از این کره خاکی، با امید به بخشش و کرم حق تعالی به گناهان و نادانی های خود در کوتاهی از فرامین اش اعتراف می کنند. 

این جاست که حجاب ها از میان برداشته می شود، خدای سبحان صرف نظر از تمامی خطاهای بنده اش به این دل بی قرار و روح سرکش تسلی می دهد که: "صد بار اگر توبه شکستی باز آی!" عرفات نام جایگاهی است که حاجیان در روز عرفه(نهم ذی الحجه) در آن جا توقف می کنند و به دعا و نیایش می پردازند و پس از برگزاری نماز ظهر و عصر به مکه مکرمه باز می گردند. در وجه تسمیه عرفه این گونه آمده است که: جبرئیل(ع) هنگامی که مناسک را به ابراهیم(ع) می آموخت، چون به عرفه رسید به او گفت: "عرفت" و او پاسخ داد آری، لذا به این نام خوانده شد. و نیز گفته اند سبب آن این است که مردم از این جایگاه به گناه خود اعتراف می کنند و بعضی آن را جهت تحمل صبر و رنجی می دانند که برای رسیدن به آن باید متحمل شد. چرا که یکی از معانی "عرف" صبر و شکیبایی و تحمل است. هم چنین در روایتی آمده که آدم و حوا پس از هبوط از بهشت و آمدن به کره خاکی در این سرزمین یکدیگر را یافتند و به همین دلیل عرفات و این روز عرفه نام گرفته است. شیطان در روز عرفه در غل و زنجیر کشیده می شود و بار دیگر فرصت پیروزی انسان بر نفس مهیا می شود. امام صادق(ع) در فضیلت این روز فرموده اند: "اگر شخص گناهکاری نتواند در شب های قدر خود از قدر و منزلت خود به نحو احسنت استفاده کند و بهره گیرد، می تواند در این روز از امتیازات برخورداری از رحمت الهی برخوردار شود." هم چنین شیخ صدوق در کتاب"امالی" در روایتی از امام حسن(ع) نقل می کند که آن حضرت فرموده است: شخصی یهودی خدمت رسول خدا آمد، او از افراد دانای یهود بود از پیامبر سوالاتی کرد، یکی از سوالاتش به این قرار بود، چرا خداوند به بندگانش امر کرد تا بعد از ظهر در صحرای عرفات وقوف نمایند، پیامبر اکرم(ص) فرمودند: "ساعتی است که حضرت آدم(ع) در آن ساعت مرتکب معصیت(گناه اولی) شد و خداوند بر امت من واجب کرد تا در بهترین مکان ها وقوف کنند و نزد او تضرع و دعا کنند تا بهشت را مجددا در اختیار آن ها نهد و آن ساعتی که مردم از عرفه می روند یعنی مغرب، ساعتی است که حضرت آدم(ع) در آن ساعت از خداوند خویش سخنانی را فرا گرفت و خداوند با رحمت خود بر او بازگشت و توبه را پذیرفت(چرا که توبه پذیر و مهربان) است. و ایشان فرمودند: به خدا قسم که برای آسمان ها دری است از رحمت و توبه و حاجات، احسان و کرم و بخشش و تمام کسانی که در عرفات اجتماع می کنند شایسته این صفات هستند. زمانی که آن ها می خواهند از صحرای عرفه خارج شوند خداوند ملائکه اش را گواه می گیرد که همه آنان را از آتش جهنم نجات دادم و بهشت را بر آنان واجب گرداندم." اما در این بین دعا و مناجات امام حسین(ع) در روز عرفه خواندنی و تامل برانگیز است، دعایی که با ژرف ترین معانی و از عمق وجود آن حضرت نشات گرفت و به واقع هر فرازی از این دعا دریچه ای از عشق و نور و محبت و توحید را در دل انسان می گشاید. آن حضرت با این نیایش عاشقانه خود، منطقی ترین رابطه عبد و معبود را بیان کرده و با تمام وجود تمام مشاهدات درونی خود از حضور خداوند و احاطه و اشراف او به همه ذرات هستی و نفوذ علم و قدرت او را به تک تک ذرات و موجودات عالم بر زبان جاری کرده است. برای بهره مندی از دریای فیض و کرم و رحمت الهی گوشه ای از مناجات و دعای امام حسین(ع) سرور و سالار شهیدان در روز عرفه را زمزمه می کنیم باشد تا به واسطه این دعا بهره مند شده و از گرداب گناه و تباهی به سرمنزل مقصود و کمال واقعی دست یابیم.
- پروردگارا، مرا به که وا می گذاری، به خویشاوندی که پیوند محبت را می گسلد، یا بیگانه ای که با من خشم می راند، یا به آنان که مرا خوار می شمارند و حال آن که تو خدای منی و رشته سرنوشت من در چنگ توست! از غربت و تنهایی و دوری خانه ام و خواری ام درچشمان کسی که وی را بر من مسلط گردانیده ای، به درگاه تو شکایت می آورم.
- بارالها بر من خشم مگیر که اگر تو بر من خشم نیاوری، مرا زغیر تو باکی نیست و مگر نه این است که فراخناک لطف و عافیت تو مرا کافی است!
- خداوندا، تو را به نور جمالت که بر زمین و آسمان ها تابیده است و پرده های تاریکی را برانداخته و کار گذشتگان و آیندگان را صلاح بخشیده است، سوگند می دهم و از تو می طلبم که در آن حال که بر من خشم گرفته ای، مرا نمیرانی و قهر خود را بر من نازل نگردانی که تو می توانی قهر و عتاب را رها کنی و به لطف بازآیی و از من خشنود شوی!
- ای آن که سپاسگزاری ام به درگاه وی اندک است، اما او محرومم نمی سازد و گناهانم بسیارند لکن مرا به فضیحت و رسوایی نمی کشاند، پیوسته مرا در حال انجام گناهان می نگرد، اما هیچ گاه به خواری نمی راندم!
- ای آن که در کودکی مرا محافظت فرمودی و در هنگام پیری بی روزیم نگذاشتی. ای آن که الطاف و نعمت هایت در نزد من بیرون از شمارند و توان شکرگزاری آن ها را ندارم.
- ای کسی که با من به نیکویی و احسان رفتار می کنی و من به زشتی و عصیان تو را پاسخ می گویم. ای کسی که مرا به یمن ایمان نجات بخشیدی، پیش از آن که به طریقه شکر نعمت هایت آشنا باشم.
- ای مولای من، تویی که نعمت دادی، تویی که احسان کردی، تویی که به نیکی رفتار نمودی، تویی که کرامت فرمودی، تویی که فضیلت بخشیدی، تویی که فضل خود را به اتمام رسانیدی، تویی که روزی عطا فرمودی، تویی که کرم کردی، تویی که توانمندم ساختی، تویی که سرمایه ام دادی، تویی که پناه دادی، تویی که کفایت کردی، تویی که هدایت کردی، تویی که از گناه بازداشتی، تویی که گناهان را پوشیدی، تویی که گناهان را بخشیدی، تویی که عذر پذیرفتی، تویی که مکنت و جاه بخشیدی، تویی که عزت دادی، تویی که پشتیبان بودی، تویی که تاییدم کردی، تویی که یاری رساندی، تویی که شفا بخشیدی، تویی که عافیت دادی، تویی که اکرام کردی، خجسته و بلند مرتبه ای ای پروردگار من، ستایش جاودانه از آن توست و سپاس پیوسته تو را سزاست.
- اما من ای خدایم، به خطاهایم معترفم، پس بر من ببخشای! منم که گناه کردم، منم که خطا نمودم، منم که نادانی کردم، منم که به سوی گناه شتافتم، منم که اشتباه کردم، منم که به غیر تو اعتماد کردم، منم که در عین دانایی گناه کردم، منم که وعده ها دادم، منم که وفا ننمودم، منم که پیمان شکستم، منم که به جرم خود اقرار کردم.
- خدایا، من بدان نعمات که مرا داده ای اذعان دارم، به گناهانم اعتراف کرده و از آن ها باز می گردم، تو نیز مرا بیامرز.
-ای کسی که گناه بندگان تو را ضرری نرساند و نیازی به طاعت ایشان نداری، هر کدام از بندگانت که کاری نیکو به جای آورند، به توفیق و لطف توست، پس ستایش و حمد تو را سزاست.
 
منبع: ایرنا





برچسب ها :
روز عرفه ,  مناجات با عرفه ,  امام حسین ,  صحرای عرفات ,